Iyilik yapmak ögrenilir
Insanin içinde hem iyiligi, hem de kötülügü yapmasini isteyen güçler vardir. Insanin dogustan melek gibi oldugunu düsünmek dogru degildir. Çünkü insan iyilik yapmaya da kötülük yapmaya da meyillidir. Içimizde hem yardim etme, güler yüzlü olma, iyilik yapma, sefkatli olma, insanlari sevme gibi iyilik potansiyeli hem de baskasinin hakkina saygi duymama, bencil olma, çikarci olma, sadece kendisini düsünme, saldirganlik gibi kötülük potansiyeli vardir. Çocugu bos bir kagit gibi kabul edip iyilik potansiyelinin filizlenip büyümesine yardim etmeli, ama kötülügü beslememeliyiz. Çocuk yetistirirken iyiligin de kötülügün de büyük ölçüde kültürel olarak kazanildigini unutmamak gerekir.
Çocugun içindeki iyicil güçleri harekete geçirmek, basta çocugun kendisi olmak üzere, herkes için faydali sonuçlar dogurur. “Çocugum kötülüklere karsi hazirlikli olsun. Hep vermesin, biraz da o alsin” demek dogru degildir. Çünkü yukarida ifade ettigimiz gibi iyilik yapmanin kendisi basli basina bir mutluluk sebebidir.
Çocugu karsilik beklemeye sartlandirmak yerine ona iyilik yaparak mutlu olmayi ögretmek gerekir.
Beyin kendisine ne ögretilirse onunla mutlu olmayi ögrenir. Beynimize eger “Ben iyilik yaparak mutlu olacagim. Bunu da insanlardan ilgi, takdir ve karsilik görmek için degil, sadece dogrusu bu oldugu için, iyilik yapmaktan zevk aldigim için, kendim için yapacagim” komutunu verirsek beynimiz iyilik yapinca mutluluk kimyasallari salgilar. O halde beynimizi küçük seylerden mutlu olmaya, insanlara yardim etmekten zevk almaya, iyilikten tat almaya kosullarsak bunu basarabiliriz. Bu anlayis çocukluktan beynimize yazilirsa kolay kolay kötülük yapamayiz.
Iyilik yapmayi kalici bir davranis haline getiren çocuklar yetistirmek istiyorsak, her konuda oldugu gibi bu konuda da dogru bir model olmak önem tasir. Çocuk, çevresinde olup biten her seyi bir kamera gibi kaydeder. Iyilik yapmanin öneminden, bunun insani mutlu ettiginden bahsedilen bir ortamda yetisen ve duyduklarini anne babasindan gördügü karsiliksiz iyilik örnekleriyle pekistiren çocuk bunu benimseyecektir.
Çocuklarda empati (es duyum) yani karsimizdaki kisinin ne hissettigini, neye ihtiyaci oldugunu anlayabilme yeteneginin gelismesi onlari çevrelerinde olup bitene duyarli kilacak, zor durumdaki insanlarin neler hissettiklerini anlayip onlar için bir seyler yapmak zorunda olduklarini idrak etmelerini saglayacaktir. Çocuga karsi tarafi anlama, sevindirme ve iyilik yapmaktan zevk alma becerisi kazandirirsak ileride o çocugun içinde kötülük tohumlari filizlenmez.
